پر گل شده باغ سینه ام دلتنگ صحن آئینه ام

پُر گل شده باغ سینه ام ، دلتنگ صحن آئینه ام

سنگین – وفاتحضرت معصومه (سلامالله علیها) 1386

پُرگل شده باغ سینه ام

دلتنگصحن آئینه ام

بنماترحم ، ملیکه ی قم

یابنت موسی اُخت الرضا

ایخواهر سلطان غریبان

ایدختر شاه بی کسان

بیبی هوای صحن تو سازد

آسودهحال دلواپسان

...یا فاطمه ، یا معصومه ...

دلدر وجودم چون خُم شده

آوارهی شهر قم شده

منخسته حالم ، بشکسته بالم

یابنت موسی اُخت الرضا

بیبی خراب و خُرد و خمارم

ازکوی خود در به در مکن

بیبی گرفتار هجر یارم

آئینهرا خون جگر مکن

...یا فاطمه ، یا معصومه ...

بادیدن گنبد طلا

گلمیکند داغ کربلا

دلزیر دِین است

یادحسین است

یابنت موسی اُخت الرضا

بایاد تو صبر داغ زینب

شعلهبه جان و دلم زند

اودیده از تل زینبیه

یارشچگونه جان میکَند

...یا فاطمه ، یا معصومه ...

هجربرادر صبرت رُبود

امانشد صورتت کبود

گشتیپریشان ، از هجر سلطان

یابنت موسی اُخت الرضا

دردشت کرب و بلا نبودی

بینیسر نیزه رأس شاه

زدخصم وحشی با تازیانه

برجسم اطفال بی گناه

...یا زینبا ، یا زینبا ...